Pamięć o przeszłości oznacza zaangażowanie w przyszłość: Wierniejsi niż ludzie

Człowiek w swoim życiu potrzebuje bliskości, poczucia bezpieczeństwa, kogoś, komu może zaufać. Jednak kiedy posiada wszystkie te czynniki, przestaje je doceniać, pielęgnować, aż w końcu niszczy więzi, które zbudował.
Zaufanie to takie uczucie, które jest nieustannie burzone, budowane, odnawiane i sklejane przez nas, ludzi. Pewnie nie raz każdy z nas zawiódł się na kimś, kogo nim obdarował. Nie potrafimy docenić tego, że ktoś nam ufa, że zawierza nam swoje sprawy. Zawodzimy. Może ludzie z natury tacy są? Może to taka wada człowieczeństwa? Nie. To nasza obojętność na innych.
Są wśród nas istoty, które potrafią docenić wszystko, wybaczyć najgorsze krzywdy, pokochać na nowo i być wiernym, jak nikt inny. To zwierzęta i nie ma w tym nic wyolbrzymionego i ukoloryzowanego!

Na myśl każdemu pewnie nasunęło się hasło 'psy'. Tak, to one. Są przy nas zawsze, chronią, narażając siebie i bezgranicznie nam ufają. Kochają nas! Ale czy my potrafimy docenić ich miłość i odwzajemniamy zaufanie? Na pewno są tacy, którzy dobro swoich podopiecznych stawiają na górnej półce, dbają o nich i trwają zawsze, do końca. A co z tymi, którzy znęcają się nad zwierzętami, porzucają je, kiedy zaczynają stanowić problem i są wobec nich bezduszni? Kim są? Ludźmi? Nie. Człowiek to istota rozumna. A ktoś, kto zauważa tylko swoje potrzeby i jest obojętny na krzywdę innych, może zasłużyć na miano rozumnego? Ten, który zadaje ból, niezależnie od tego, czy innemu człowiekowi czy też zwierzęciu, może być nazwany tylko bestią, potworem.

Jak czuje się ten, kto pokochawszy kogoś, zawierzył mu całego siebie, był gotów bronić go za wszelką cenę i wierzył mu bezgranicznie, a następnie został przez niego skrzywdzony, upokorzony i zhańbiony? Ktoś, kto był dla niego całym światem, kimś najważniejszym, zadał mu tak ogromny ból, że psychicznie jest to nie do zniesienia... Takiej właśnie krzywdy doznają zwierzęta. Czy po takim przeżyciu potrafilibyśmy się podnieść? Nawet jeśli, to zawsze to wydarzenie pozostanie w naszej pamięci i my sami staniemy się nieufni. To samo dzieje się z doświadczonymi przez los podopiecznymi ludzi.

Na wszystko potrzeba czasu. Pies potrafi pokochać na nowo, znów wierzyć komuś bardziej niż sobie. Nigdy nie zawodzi, tylko my nie potrafimy tego docenić.

Ludzie ustanawiają to zło. Krzywdzą siebie wzajemnie. Zadają cierpienie wspaniałym istotom, które niczemu nie zawiniły. Dlaczego?

Potrzeba ogromnej siły, aby to zastopować. Musimy mieć odwagę, powiedzieć "Nie!" i "Stop!" Powinniśmy się wyposażyć w tubalny głos i krzyczeć głośno, najsilniej jak umiemy.